Getuigenis van Maria Thielen (47): "Ik was niet van plan om me te laten doen!"

Op 30 maart 2015 voelde ik een verharding in mijn linkerborst. Op dat moment was ik 45 jaar. Het was groot en hard. Daarom heb ik een afspraak gemaakt bij mijn gynaecologe. Ik stond er toen nog niet bij stil dat het kanker zou zijn.

 

Na mijn mammografie bleek het om iets verdachts te gaan. Daarom heb ik een biopsie moeten ondergaan. De arts heeft me daarna het slechte nieuws via telefoon laten weten. Op dat moment had ik een black-out, waarop ik niets meer kon horen. Ik weende en de arts vertelde me dat ik moest langskomen om het te bespreken.

 

Mijn eerste gedacht was: “hoe ga ik het aan mijn kinderen vertellen”. Ik kon het aan, maar hoe zouden mijn kinderen erop reageren. Waarop ik mijn man belde om af te spreken het samen aan de kinderen te vertellen. Ze reageerden heel goed omdat ik zei dat ik zou vechten. Mijn man is uiterst bijzonder geweest voor mij, en dat doorheen de hele periode.

 

Op 22 april, de dag waarop ik 20 jaar getrouwd was, was ik op afspraak bij de oncoloog. In totaal heb ik 16 neoadjuvante chemotherapieën ondergaan want de tumor was agressief, meer dan 5 cm groot en HER2+. Door dat laatste moest ik ook herceptin toegediend krijgen. Na iets meer dan 4 maanden van chemobehandelingen heb ik een mastectomie ondergaan. De behandelingen waren zwaar, maar het is vooral het verlies van je identiteit dat het pijnlijkst is. Het is een afschuwelijk gevoel om jezelf niet meer te herkennen. De angst om te sterven is ook zwaar, zeker tijdens de moeilijkste momenten. Maar ik wist altijd dat ik zou overleven.

 

Ik was heel triestig en depressief. Ik huilde veel, zeker nadat mijn haren geschoren waren. Toen schreef ik vaak in mijn dagboek over mijn gevoelens, pijnen, angsten en hoop. Op een bepaald moment was ik op van het verdriet. Maar ik besefte al snel dat ik mijn leven niet verder zou laten bepalen door de kanker. Dus heb ik mezelf gedwongen om naar buiten te gaan, en dat heeft me heel veel deugd gedaan. Ik was terug bij mijn vrienden en familie, wat heel goed was voor mijn moraal. Wat er dan ook heel vaak in mijn boekje geschreven staat, is: “ik zal er geraken.”

 

Dit kan misschien een beetje bizar overkomen, maar tijdens het proces heb ik nooit het gevoel gehad dat ik erg ziek was. Was ik in een ontkenningsfase? Ik weet het niet. Het belangrijkste was, dat ik zou leven en mijn kleinkinderen zou kennen. Ik was niet van plan om me te laten doen. Na mijn mastectomie hadden ze mijn tumor van 5 cm niet teruggevonden. Ze was volledig genezen. Mijn klieren waren gezond. En dat heeft me ook heel erg geholpen tijdens mijn genezingsproces. Volgens mijn oncoloog is zo’n reactie op chemobehandelingen zeer zeldzaam. Daarom ben ik echt van mening dat je gewoon in jezelf moet geloven.

 

Ik heb echt veel geluk gehad met mijn fantastische entourage en mijn geweldige echtgenoot. Wat me ook heel veel deugd deed, waren de oprecht troostende berichten van mijn vrienden. Dat heeft me er allemaal doorheen geholpen. Uiteindelijk is het voornamelijk dankzij mijn man en zijn buitengewone liefde dat ik er geraakt ben.

 

Nu ik genezen ben, is het leven veel mooier dan voor mijn borstkanker. Ik doe dingen die ik echt graag doe. Ik geniet daar dan ook intens van. En ik maak me minder zorgen. Ik weet ook dat ik een sterke genezingskracht heb, en een groter zelfvertrouwen, ondanks dat mijn lichaam mij verraden heeft. Ik vertrouw nu meer in anderen. Uiteindelijk heb ik meer gewonnen dan dat ik verloren heb.

 

Aan alle boezemvriendinnen wil ik meedelen dat je aardig moet zijn voor jezelf. Terwijl iedereen verwacht dat je je sterk houdt, weet dan dat het niet altijd moet. Tijdens de moeilijke momenten moet je kunnen huilen en ontploffen. Zolang je daarna maar je kracht terugvindt en doorgaat. Ten tweede moet je de dingen doen waardoor je je goed voelt en die je de moeilijke periode helpen te doorstaan zoals in jezelf geloven. Zodat je kan zeggen tegen die vuile ziekte: ‘ik ben diegene die zal winnen en niet jij!”.