De borstkanker van Anne (52) werd ontdekt dankzij het bevolkingsonderzoek

"Drie jaar geleden, op mijn 49ste, kreeg ik jeuk aan mijn linkerborst toen ik een tennismatch bijwoonde.  Ik voelde dat er iets mis was, maar er was niks te voelen. Op mijn vijftigste, enkele maanden na mijn bruiloft, kwam er een uitnodiging van het bevolkingsonderzoek, ik liet mijn echtgenoot nog eens voelen op de voor mij intuïtief verdachte plek, maar hij voelde helemaal niks, alleen ribben.

Het briefje van het gratis onderzoek hing al enkele maanden aan de koelkast - een stemmetje in mij zei: "nu ga je". Aan het gezicht van de verpleegkundig radiologe, zag ik dat het niet in orde was. Als journaliste leer je gezichten, fronsen en grimassen interpreteren en lezen. Het plekje zat eigenlijk hoog boven mijn eigenlijke borst. Het bleek een kleine hormoongevoelige kanker. Toen ik de diagnose hoorde bij de dokter, kreeg ik een gevoel van berusting. Ik had ook wel schrik, maar niet overweldigend. De tumor mat net 1 mm, dus nauwelijks of niet palpabel. Het feit dat hij hormoongevoel was, stelde me gerust - dat betekende dat hij zou kunnen worden kortgesloten van zijn voornaamste voedingsbron: oestrogeen.

Ik ben onmiddellijk borstbesparend via de tepel geopereerd. De tumor zat zo hoog, dat ik me nog altijd afvraag waarom ze boven op de borstkas geen villetje maakten. De zorgen in het Sint-Jansziekenhuis waren fantastisch. Ik heb nauwelijks pijnlijk geleden. De bestralingen vond ik zwaarder dan de operatie. Daar werd ik dood- en doodmoe van. Nadien kreeg ik nog medicatie die ik nog steeds moet nemen.

Het wachten op je beurt in de (bestraling)wachtkamer, zorgde voor een soms hilarisch samenhorigheidsheidsgevoel om het woord "club" niet te gebruiken. Mannen (vaak met een prostaataandoening) en vrouwen werden om beurten geroepen. Het was soms wel lachwekkend dat we aanvankelijk onze schoenen mochten aanhouden.

Tijdens heel deze periode voelde ik me vrij sereen. Ik ben een oorlogs- en onderzoeksjournalist bij De Morgen en De Standaard geweest. Ik coverde de burgeroorlog in Rwanda, Somalië, ex-Joegoslavië, de zaak-Dutroux, de twee tsunami's - ik zag tientallen, zo niet honderden doden. Wat betekende dat 1 mm kleine (mogelijk geneesbare) bolletje tegenover het leed van al die mensen, wezen, weduwes, weduwnaars - slachtoffers die met een reeks kogels van een Kalasjnikov hun hele familie zagen afschieten? Wij leven in een land van weelde en uitmuntende zorg.

De boeken van de Duitse filosoof Eckart Tolle hebben me veel geholpen. Een spreuk die me altijd bijbleef op die moment is: "Life is a fatally ill disease from the moment you are born". Dat plaatst alles in een ander perspectief. Ook nu leef ik zeg maar "grondiger”. Ik heb geen tijd meer voor komedie, leugens, overdrijvingen, narcisme en trivia. Ook veel materiële dingen zijn onbelangrijk geworden.

Aan iedereen die momenteel in behandeling is, wil ik zeggen: weet dat je niet alleen bent. Doe iets artistieks of begin te sporten. De fotografie – voor mij een vorm van meditatie – haalde de angst om te hervallen grotendeels weg. Het was en is mijn psychische redding. Ruik, snuif aroma's op, geniet van een bloem, van een vogel, van de kleuren van diens vederdek. Drink het leven dat je nog rest en geniet. Al is het van de hyacint die op de vensterbank staat van de chemo-afdeling. Al eens bekeken hoe die talloze kelkjes vastzitten aan de stengel? Dat er daarbinnen in die bloemenkelkjes nog zo veel meer verscholen zit?"

 

Bezoek de website van Anne en bekijk haar prachtige foto's van verre reizen. 
Wil je meer getuigenissen lezen? Klik dan hier

Reactie toevoegen

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.