Liesbeth Leemans' brief aan Anna: Je zal vechten voor het meisje in je buik, voor haar vrolijke zusje, voor je lieve man, voor jezelf.

Liesbeth Leemans is verpleegkundige en case manager binnen de onderzoeksgroep ‘kanker en zwangerschap’ in UZ Leuven. Hierdoor is ze heel erg betrokken bij borstkanker bij jonge vrouwen. Ze begeleidt hen doorheen het volledige traject van de behandeling. Ook nadien houdt ze contact omdat er na de ‘acute’ periode nog een moeilijke tijd aanbreekt.

Twee jaar geleden volgde ze een opleiding massage omdat ze op zoek was naar iets wat deze momenten nog betekenisvoller kon maken. Sinds vorig jaar geeft ze herbalanceringsmassage, een streelzachte massage op maat voor tijdens of na een kankerbehandeling. Het brengt een moment van rust en laat kankerpatiënten terug in verbinding komen met zichzelf.

Heel wat van de verhalen uit het ziekenhuis of daarbuiten, schrijft ze neer in een blog. Zo kan ze haar hoofd leegmaken na de emotionele momenten. Met haar verhalen hoopt ze om mensen te raken. Niet om medelijden op te wekken, of aan voyeursime te doen, maar om mensen te verbinden.

Na haar getuigenis schrijft ze nu een reeks van brieven aan vrouwen met borstkanker die ze leerde kennen via de onderzoeksgroep ‘kanker en zwangerschap’, hier de tweede van haar brieven.

Brief aan Anna

Lieve Anna,

Je had een lange dag voor de boeg. Het was zo’n dag waarbij je al veel te vroeg wakker was omdat de zenuwen door je lijf gierden. Je slaapt eigenlijk al een tweetal weken niet meer goed…sinds de dag dat je wist dat naast het meisje in je buik, er nog iets anders in je lichaam groeide: een gezwel in je borst. Vandaag was een dag van wachtzalen vol gedempte gesprekken, van snel iets eten tussen 2 afspraken door, van voortdurend de hand van je man zoeken.

Je bent bang. De gedachtenmolen in je hoofd is niet te stoppen. Alles wat je voelt, link je onmiddellijk aan je kanker. De hoest komt door uitzaaiingen in je longen, het wondje dat maar niet geneest is te wijten aan de kankercellen, een pijnscheut in je rug is het gevolg van kwaadaardige cellen in je wervelkolom. Je voelt kanker, je denkt kanker, je bent kanker. De onzekerheid vergt zoveel energie van jou en je man.

Daar zaten we dan in de wachtzaal op een rijtje: je man, jij en ik. Ik had beloofd om bij dit gesprek te zijn. Het schept een band, zo samen wachten. En eerlijk…ook ik voelde de adrenaline door mijn lichaam gaan. Toen we wat later in de dokterskamer zaten, haalde je je rode schriftje boven. Hierin had je de voorbije dagen al je vragen en gedachten neergepend. Je man had zo mogelijks nog meer vragen klaar, opgeslagen in zijn hoofd, dat de laatste weken geen seconde onbezorgdheid meer had gekend. Toen de arts je vertelde dat er geen uitzaaiingen waren, huilde je. Je keek liefdevol naar je man, die zijn tranen van blijdschap ook de vrije loop liet, en kneep hard in zijn hand. Het was een bijzonder intens moment van blijdschap en opluchting. Het raakte me diep en ik voelde een grote dankbaarheid.

Je kreeg nog verdere antwoorden op jouw andere vragen…de sfeer was nu duidelijk minder zwaar beladen. Je besefte tegelijkertijd dat de strijd nog altijd moet gestreden worden. Maar eindelijk wist je waar je aan toe was en met welke wapens je zou strijden. Ik was ontroerd door je man, die de hele administratie voor zijn rekening nam en plichtsgetrouw alle attesten voor de verzekeringsmaatschappij opvroeg. Hij zal geen greintje energie van je vragen, die je nu nodig hebt voor je behandeling en je zwangerschap.

Anna, volgende week start jouw eerste cyclus chemotherapie. Je zal vechten voor het meisje in je buik, voor haar vrolijke zusje, voor je lieve man, voor jezelf.  

Reactie toevoegen

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.