Sabine Lourens-Baan (48) “Borstkanker heeft mij gekraakt op een emotionele manier, maar door erover te praten kon ik de ziekte te lijf gaan!”

“Het is Paaszaterdag in het jaar 2015. Zonder nadenken en zonder reden steek ik mijn hand onder mijn rechteroksel en raak daarbij de zijkant van mijn borst. Tot mijn grote schrik zit daar iets waarvan ik zeker weet dat het er niet hoort. Ik roep mijn man erbij en hij voelt het ook… Shit! Het is een lang paasweekend, dus kan ik niet naar mijn eigen huisdokter. En ik wil niet naar een praktijk waar ze met niet kennen. Dus probeer ik om dit weekend door te komen. Maar het piekeren is al begonnen, wat als… Mijn man probeert me te kalmeren, maar dat lukt niet want ik maak me ernstig zorgen. Ik heb al te veel mensen aan kanker verloren.

Ik bel naar het werk om te zeggen dat ik iets gevonden heb, dus later zal aankomen.

Eindelijk is het dinsdagochtend 08.00 uur en kan ik een afspraak maken bij mijn eigen huisarts. De assistente is gealarmeerd en zegt dat ik meteen kan komen. Ik bel naar het werk om te zeggen dat ik iets gevonden heb, dus later zal aankomen. Eenmaal ik bij de huisarts ben aangekomen, mag ik meteen naar binnen. De dokter voelt hier en daar en drukt in m’n oksels, maar vindt het er ook helemaal niet goed uitzien, en vertelt me dat ik naar het St. Antonius Ziekenhuis in Utrecht kan gaan omdat ze daar een inloopmamapoli hebben waar ik vrijwel meteen een mammografie krijg. Maar eerst weer naar het werk bellen: “sorry jongens, foute boel, zie jullie morgen.”. Ik kom aan in het ziekenhuis waar ze me vertellen dat er inderdaad een tumor in mijn rechterborst zit. Links zien ze ook iets dat ze graag willen onderzoeken…

Je stapt in een rollercoaster die niet van plan is om gauw weer stil te gaan staan.

En dan begint het…Je stapt in een rollercoaster die niet van plan is om gauw weer stil te gaan staan. Eerst een biopsie rechts, dan een uurtje later, een kleine kijkoperatie links. Aansluitend een gesprek met de chirurg. Het is een tumor die borstsparend verwijderd kan worden. Links zitten kalkspatten, maar goedaardig. Dat is gelukkig geen voorbode voor nog meer gedonder. De chirurg zegt: “Mevrouw, we gaan u over een week of twee opereren en er zullen bestralingen volgen, maar geen chemo denken we”. “Dat is goed, dat valt gelukkig nog mee”, houd ik mezelf voor. Zat ik daar mooi mezelf te overtuigen dat je dit wel even gaat doen, was het maar zo’n feest…

Uiteindelijk is ze er altijd voor mij geweest, ondanks haar verdriet en angst om ook mij nog te verliezen. Ze is mijn megasterke supervriendin!

De mensen van wie ik vond dat ze het moesten weten, daar ben ik meteen vrij open mee geweest. Toen ik het vertelde was mijn man er altijd bij. Zo hebben we het aan onze vijftienjarige zoon ook uitgelegd. Collega’s, werkgever, broer, schoonzus, en vriendinnen moesten geïnformeerd worden… Mijn allerbeste vriendin belde op dezelfde avond van de onderzoeken. Ik dacht: “hoe toevallig?!”. Ze vertelde me echter dat ze haar man diezelfde ochtend dood in huis had gevonden… En dan moet ik haar nog vertellen dat het met mij ook helemaal misgaat. Uiteindelijk is ze er altijd voor mij geweest, ondanks haar verdriet en angst om ook mij nog te verliezen. Ze is mijn megasterke supervriendin! Na mijn eigen slecht nieuws, dan dat van mijn beste vriendin, krijg ik 5 dagen later te horen dat mijn 43-jarige buurvrouw overleden is aan snel uitgezaaide borstkanker. Ik heb het haar niet eens meer kunnen vertellen…

“Mevrouw, wij gaan u toch chemo toedienen.”

Mijn operatie gebeurt twee weken na de diagnose waarbij de tumor wordt verwijderd, alsook de poortwachterklier. Na anderhalve week krijg ik de resultaten. Helaas, niet groot (1,8 cm), maar wel agressief (graad 3) en hormoongevoelig. Bovendien is de poortwachterklier besmet. Gelukkig zijn de snijranden wel schoon. Dokter vertelt me: “Mevrouw, wij gaan u toch chemo toedienen. Daarna zult u 21 bestralingen krijgen en de komende 5-7 jaar krijgt u anti-hormoontherapie”. Wat moet ik op zo’n moment zeggen of denken?

“Mijn haar laat hier en daar los, na exact twee weken. Maar ik wil niet wachten tot ik kaal word, die controle wil ik behouden.”

In mei gaat de chemo van start. Eerst 3x elke drie weken FEC100, vervolgens 3x elke drie weken Docetaxel. De FEC valt mee. Last van een dipje en wat misselijkheid, maar minder rot dan ik had verwacht. Ik krijg het emotioneel heel moeilijk in de loop van de FEC-kuren, die ook steeds zwaarder worden. Mijn haar laat hier en daar los, na exact twee weken. Maar ik wil niet wachten tot ik kaal word, die controle wil ik behouden. Daarom scheert mijn man ’s avonds mijn hoofd kaal. Gek genoeg doet me dat niet veel. Ik wil ook geen pruik dragen. Ik los het op met sjaaltjes en mutsjes.

Maar dan komen de Docetaxel-kuren, en dat is dramatisch! Mijn man ziet me letterlijk instorten nadat de Neulasta-spuit is gezet. Alle zachte delen gaan scheuren (neus, mondhoeken, bilnaad…). Ik heb koorts, die ikzelf niet eens herkende, en vuurrode voetzolen waar vellen aanhangen. Neuropatische pijn in mijn voeten, alsof ze continu omgewrongen worden. Krampen en steken. Ik ben kapot. Als het zo moet, hoeft het voor mij niet meer…De oncologisch verpleegkundige wil dit bespreken met de oncoloog. Helaas loop ik bijna 3 weken zo rond, want door een communicatiefoutje waren ze me vergeten… Gelukkig bel ik hen zelf. En ja hoor, de kuur mag teruggebracht worden van 100% naar 75%. Hoera! Dat werkt, samen met de Lyrica ze me voorschrijven tegen de neuropijn. Het is nu veel beter te doen. Goed, ik ga dit toch afwerken!

Angst is een slechte raadgever, maar komt onherroepelijk bij je aankloppen en heeft maar al te vaak de overhand.

Tijdens deze periode voel ik me uit mijn veld geslagen door de kanker. Maar hey, opgeven is geen optie! Ik heb geen tijd om dood te gaan! Dus maak ik mezelf wijs dat ik positief moet blijven. Een mooi streven is dat, maar op een bepaald moment komt de emotie in volle vaart op je af. Dan lig je in je bed, en voor je het weet plan je je eigen uitvaart. Er zijn dagen dat je je er heel redelijk doorheen slaat, maar ook dagen dat je het liefst in bed wil liggen met de dekens over je heen. Dan denk ik: “maak me maar wakker als alles achter de rug is”. Angst is een slechte raadgever, maar komt onherroepelijk bij je aankloppen en heeft maar al te vaak de overhand. Stom kankerspook! Hij duikt zomaar op en laat zich ook zomaar niet wegjagen. Bah!

Nu zou je me vooralsnog genezen kunnen noemen, hoewel dat nog niet echt gezegd kan worden. Na alle behandelingen wordt het tijd om aan de anti-hormoontherapie te gaan. En nee, geen 5-7 jaar, maar waarschijnlijk 10. Officieel ben ik dus voorlopig nog onder behandeling. Door de chemo ga ik ook vervroegd in mijn overgangsfase, en door de anti-hormoonpillen heb ik daar heel erg veel last van; stemmingswisselingen, zweetuitbraken, krakende knieën, ontkalking in de onderste ruggenwervels…

Mocht het gebeuren dan wil ik de tussenliggende tijd geleefd hebben!

Momenteel kan ik er emotioneel gezien wel goed mee omgaan, maar er zijn nog steeds momenten dat ik uit het niets toch weer angstig word. De angst zit niet zozeer in terugkeer, maar wel in het risico op uitzaaiingen op afstand, die bij borstkanker jaren later nog kunnen opduiken. Ook daar heb ik helaas veel voorbeelden van om me heen. Niemand kan zeggen of/hoe/wanneer het gebeurt en daardoor voel ik me zo onzeker. Maar gelukkig hebben die gedachten niet meer de overhand, en ik ben ook niet van plan lijdzaam te gaan zitten wachten. Mocht het gebeuren dan wil ik de tussenliggende tijd geleefd hebben! Ik ben veranderd, feller geworden. Aan de andere kant maak ik me niet meer zo druk om futiliteiten die me vroeger wel konden raken. Je leert te relativeren.

Binnenkort ga ik weer re-integreren, langzaam weer terugkeren in het arbeidsproces.

Ik sta positief tegenover het leven. Voor mijn gevoel heb ik toch dichtbij de dood gezeten, en daar wil ik helemaal niet zijn! Binnenkort ga ik weer re-integreren, langzaam weer terugkeren in het arbeidsproces. Daar heb ik veel zin in! Verder roep ik altijd dat ik nog oma wil worden, maar mijn zoon is nog veel te jong. Kortom, ik heb nog geen tijd om dood te gaan, maar ik realiseer me maar al te goed, dat dat niet voor iedereen geldt. Dankbaar dus dat het mij vooralsnog wel gegeven is. Wat ik wel merk is dat ik me soms bijna schuldig voel naar anderen die weten dat ze nooit meer beter zullen worden. Met mij gaat het goed, waarom kan dat dan niet gewoon voor iedereen gelden?!

Ik heb een beetje moeite met de term ‘strijden tegen kanker’. Er valt namelijk niet zoveel te strijden. Je hoort dat je ziek bent en bent in principe bereid alles uit de kast te trekken om die ziekte te lijf te gaan. Dus laat je jezelf opereren, laat je je volgieten met een goedje die je tumor en cellen moeten vernietigen, en laat je je verbranden om dezelfde reden. En dat doe je dan omdat je jezelf niet wil verwijten dat je niet geknokt hebt, omdat je gewoon wil léven. Je ondergaat het, want het alternatief is ook geen optie. Maar laten we eerlijk zijn, de strijd bestaat vooral in het emotionele. Daar moet je ook mee handelen en dat kan niemand voor je doen, want niemand kent exact de emoties die bij jou spelen. Dat is voor iedereen weer anders.

Praten helpt mee met de verwerking, die over het algemeen toch al pittig is.

Wat ik vrouwen wil meegeven, waar in het proces je ook zit, praat! Je bent geen aansteller als je even een dip hebt en van je af wil schreeuwen. Er zijn altijd goede en slechtet dagen. Laat je door niemand vertellen dat je altijd maar positief moet blijven. Als het zo makkelijk zou zijn, zouden we dat zelf al wel bedacht hebben. Buitenstaanders weten altijd zó goed te vertellen hoe je je moet voelen, maar in gevallen als de onze vind ik dat we best een beetje egoïstisch mogen zijn. Praten helpt mee met de verwerking, die over het algemeen toch al pittig is. Ik babbel me suf, al is het maar in een lotgenotengroep op Facebook, en nu ik dit stuk heb geschreven realiseer ik me dat het ook weer een stuk verwerking is.”

Reactie toevoegen

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.