Emoties in de wachtkamer

Daar zit je dan in de wachtkamer. Met een bang hart en emoties die alle kanten op gaan. Geen idee wat je te wachten staat, als je zo meteen nieuws krijgt van je arts. Wat denk je? Wat doe je? Twee lotgenoten getuigen.

Bieke (42): "Ik had trillende handen en kon mijn gedachten niet meer ordenen. Zó nerveus was ik."

"Hypernerveus was ik. Niet zozeer tijdens het wachten op de uitslag, maar wel tijdens het wachten bij alle onderzoeken die ik kreeg, nadat ik door mijn huisarts was doorgestuurd naar het ziekenhuis. Tijdens het douchen had ik onder in mijn rechterborst een hard knobbeltje gevoeld. Ook al wist ik meteen dat het mis was, ik heb nog twee weken gewacht om naar de dokter te gaan. Tegen beter weten in, denkend dat het knobbeltje misschien een opgezette melkklier was en weer zou verdwijnen. Niet dus. Samen met mijn vriend zat ik in een lange gang met aan de ene kant een rij stoelen en aan de andere kant diverse deuren naar onderzoekskamers voor mammo’s en echo’s. De hele gang zat vol mensen. Ik keek om me heen, zag andere vrouwen en vroeg me af of zij dezelfde spanning als ik voelden. Met bonzend hart kreeg ik de mammografie. De verpleegster zei dat ze niets had kunnen zien op de foto, maar dat ik voor de zekerheid nog een echo zou krijgen. Weer wachten. Weer nerveus en ijskoud. De echo liet overduidelijk een zwart knobbeltje zien. De radiologe keek meteen bedenkelijk. En ernstig. Ik moest blijven liggen, ze wilde een punctie doen om wat vocht uit het knobbeltje te halen. Het was pijnlijk, maar ik was vooral erg verdrietig. Dus toch… Ze vertelde me dat ze het afgenomen staal naar het labo zou sturen en dat ik na een week bericht zou krijgen via mijn huisarts. Met tranen in mijn ogen ben ik daarna de gang ingelopen. Mijn vriend zag meteen dat het mis was."

"De punctie was pijnlijk, maar ik was vooral verdrietig. Dus toch..."

"Het wachten in de daaropvolgende dagen was zwaar. Ik sliep slecht. Alle scenario’s schoten door mijn hoofd. Van borstamputaties, chemo’s, en uiteindelijk ook de dood en de angst mijn twee kinderen te moeten achterlaten. Toen ik na een paar dagen bij mijn huisarts zat, vertelde hij dat de uitslag niet goed was. En dat hij me naar de beste oncoloog zou sturen. Weer een paar dagen wachten. In de wachtkamer bij de oncoloog had ik het weer verschrikkelijk koud. Ik had trillende handen en kon mijn gedachten niet meer ordenen. Eenmaal aan de beurt, vertelde hij dat de gynaecoloog het gezwel er snel uit zou halen en dat ik alleen bestraling nodig zou hebben. Ik was zo opgelucht! 

Totdat na de borstsparende operatie bericht van het labo kwam dat het gezwel kwaadaardiger was dan gedacht. Dus volgden naast de 35 bestralingen ook nog zes chemo’s en een reeks behandelingen met herceptine. Het wachten was voorbij, maar ging over in vechten, dapper zijn en doorgaan. Het was een heel zwaar jaar, maar ik ben blij dat ik er nu na drie jaar nog steeds ben.”

Christel (44): "Ik ben bewust vriendinnen gaan opzoeken, het is niet goed om in onzekerheid alleen te zijn."

"Eigenlijk heb ik telkens drie keer lang moeten wachten. Al vier jaar had ik last van mijn borst. Alsof ze telkens veranderde, alsof er iets woekerde. Ook had ik een knobbeltje. De radioloog zei toen ik naar hem ging, dat ik best nog drie maanden kon afwachten en dan terug moest komen om te zien of het knobbeltje was veranderd. Hij vermoedde namelijk geen kanker. Met momenten had ik het wel moeilijk met die drie lange maanden. Vooral als ik alleen in mijn bed lag, kon ik daarover piekeren.

Toen ik na drie maanden eindelijk terug kon naar mijn radioloog, vond hij meteen dat het knobbeltje te fel was gegroeid. Óf ik kon een punctie laten doen, óf ik kon het knobbeltje er meteen uit laten halen via een borstsparende operatie. Ik wilde dat laatste. Dan was het weg en was ik ervan af. Ik werd geopereerd, maar moest daarna toch nog een week wachten op de uitslag van het weefselonderzoek, om zeker te zijn dat ik schoon was. Een heel lange week was dat. Kon ik mijn borst houden of niet, zou ik chemo krijgen of niet…?"

"Ik stelde vragen, wilde niet bij de pakken blijven zitten, daarvoor is het leven op zich te mooi."

"Ik ben toen bewust meer vriendinnen gaan opzoeken. Omdat het niet goed is om in die onzekere periode veel alleen te zijn. Dan ga je piekeren en word je bang. Ik stelde ook heel veel vragen aan vrienden. Vooral aan een vriendin die ook borstkanker had gehad. Ik wilde weten hoe zij alles beleefd had en of zij ook telkens zo lang had moeten wachten.

Alles vroeg ik haar. Dat adviseer ik andere vrouwen met borstkanker: vraag zoveel mogelijk! Mijn mama heeft ook borstkanker gehad en was heel angstig. Zij durfde niets te vragen. Het is belangrijk om te weten wat er kan gebeuren en waar je rekening mee kunt houden. Erover praten geeft veel steun. Ik vond het belangrijk om niet bij de pakken te blijven zitten. Daarvoor is het leven te mooi. Dus zocht ik telkens veel vrienden op, deed ik leuke dingen en trok erop uit. Al die afleiding maakt het wachten gemakkelijker. En je hebt minder tijd om na te denken. Blijf zeker niet alleen thuis zitten.

Uiteindelijk was het weefsel te veel aangetast en kreeg ik alsnog een amputatie. Maar dan had ik in ieder geval zekerheid en waren alle slechte cellen weg. Nu moet ik nog steeds om de vier maanden op controle voor een mammo- en een echografie. Zenuwachtig maak ik me daar niet over. Ik ben erg positief ingesteld en ga ervan uit dat er niets meer aan de hand is. Ik wil gewoon niet dat wachten en angst mijn leven beheerst. Anders heb je geen leven meer.”

Gouden tip: ga niet alleen naar de arts. Neem een vriend(in) of je partner mee die je kan bijstaan en horen wat de arts precies zegt. Want door de emoties, kan veel informatie verloren gaan...

 

Wil jij ook graag je getuigenis kwijt?
Dan kan je gewoon co-auteur worden!

Bron: Manon Kluten, met dank aan Stichting tegen Kanker (www.kanker.be)