"Mama en ik waren een team. Met haar in de buurt kon ik de wereld aan."

Mama Annie (57) had in 2009 borstkanker. Haar dochter Tamara (37) vocht drie jaar geleden tegen de ziekte.

Annie: "Toen ik borstkanker kreeg, heb ik altijd geloofd dat ik het zou overleven. Mijn moeder had de ziekte ook, en werd uiteindelijk tachtig. Ik kreeg bestraling en slik nu, na vijf jaar, mijn laatste pillen. Het was pas toen mijn dochter dezelfde diagnose kreeg, dat mijn wereld instortte."

Tamara: "Ik ontdekte eerder per toeval een knobbeltje in mijn linkerborst. De radiologe dacht dat het om een vetknobbeltje ging, maar het bleek uiteindelijk veel ernstiger. De eerste die ik belde, was mama."

Tamara: "Mama en ik waren een team. Met haar in de buurt kon ik de wereld aan."

Annie: "Ik weet nog hoe snel het toen plots ging: Tamara's tumor moest verwijderd worden, dan kreeg ze meer dan vier maanden chemo. Na extra onderzoek vonden ze nog drie kwaadaardige tumoren en daarop werden eerst Tamara's linkerborst en later ook haar rechterborst geamputeerd. Het was een ernstige tumor, agressiever dan de kanker die ik had – ik ben enkel bestraald. Het was zo oneerlijk en natuurlijk voelde ik me schuldig. Had ze de ziekte via mij gekregen? En waarom was het bij haar zoveel ernstiger dan bij mij?"

Tamara: "Ik had niet veel tijd om boos of machteloos te zijn. De chemotherapie maakte me van het ene moment op het andere kotsmisselijk. Elke drie weken moest ik naar een chemosessie. Kort erna voelde ik me drie dagen doodziek - erger dan de zwaarste griep. Ik kon me niet verroeren, mijn mond niet openen. Zo ellendig voelde ik me."

Annie: "Iedereen in het dorp leefde met Tamara mee. Ze kreeg briefjes en mailtjes, maar als ze zich echt slecht voelde, wilde ze alleen mij. We zien elkaar bijna dagelijks, en Tamara weet dat ik haar niet betuttel of sus. Ik vroeg wat ze nodig had, en deed voor haar bijvoorbeeld de boodschappen. Of als ze te ziek was om de eerste balletles van haar dochtertje bij te wonen, zorgde ik voor een filmpje."

Afscheid van mijn haar

Tamara: "De dag dat ik mijn haar uit mijn hoofd borstelde en in plukken op de grond zag liggen, was ik in shock. Ik verzamelde al mijn moed en besloot meteen voor een kort kopje te gaan. Ik vergeet nooit hoe het voelde toen de tondeuse over mijn hoofd ging. Ik kon maar niet stoppen met huilen. Dat kale hoofd drukte me op de feiten: ik was een kankerpatiënt."

Annie: "Tamara kocht zich een mooie sjaal om over haar hoofd te knopen en kwam niet meer buiten zonder. Alleen als ze met ons op vakantie was, kon ze het loslaten. En genoot ze van de wind op haar kale hoofd."

Tamara: "Met mama in de buurt kon ik de wereld aan. Zij en ik waren een team. Met haar in de buurt voelde ik me sterk. En toch, dat kale hoofd… Ik herinner me nog goed hoe ik tijdens een drukke ochtend het huis verliet zonder sjaaltje. Ik stapte met Laure naar haar schooltje en voelde de blikken. Toen ik besefte dat ik zonder hoofddoek op stap was, begon ik te tieren en te huilen. Ik was compleet overstuur. Maar een pruik was geen alternatief: het kriebelde aan mijn hoofd én mijn dochtertje vond het niet mooi.”

Annie: "Waarom was de kanker bij Tamara zoveel ernstiger dan bij mij? Ik vond het oneerlijk en voelde me zo schuldig."

Dapper dochtertje

Tamara: "Laure is erg belangrijk voor me. Ze is mijn alles. Ze maakte mijn ziekte ook van dichtbij mee. Als mensen me nastaarden, werd ze boos en klonk het beslist: 'Mijn mama gaat niet dood, hoor.' Maar toen ze twee goede vriendinnen van me zag sterven aan kanker, zag ik haar twijfelen. Ze werd toen wel bang en leek af te tellen naar het moment waarop ze mij zou verliezen. Laure was vier toen ze midden in dit verhaal belandde, en op die leeftijd is dat moeilijk om te vatten. Ik liet haar naar het Vlinderhuis gaan, een begeleidingscentrum voor kinderen van wie een familielid door kanker getroffen wordt. Daar leerde ze dat je van kanker ziek kunt zijn, maar niet per se doodgaat."

Annie: "Tamara en ik hebben samen een erfelijkheidstest laten doen. En uit dat genetisch onderzoek bleek dat de ziekte bij ons in de familie zit. Ik twijfelde niet en liet meteen mijn beide borsten amputeren en reconstrueren. En dat voelde als een opluchting."

Tamara: "De omgeving reageerde niet altijd even tactvol. Mijn man kreeg zelfs eens de vraag of hij kon leven met een vrouw zonder borsten. Gelukkig stelt onze relatie meer voor dan een mooi decolleté. Hoe dan ook is die amputatie iets wat ik Laure op het hart druk: blijkt ze op haar achttiende erfelijk belast, dan weet ze dat ze haar borsten best laat verwijderen en om een paar nieuwe vraagt."

Reden om te feesten

Tamara: "De ziekte heeft stevig op het leven van mijn moeder, mijn dochter, mijn man en mij ingehakt. Maar binnenkort wil ik het achter me laten: in 2016 mag ik stoppen met de medicatie en ben ik kankervrij. Voldoende redenen voor een groot feest. Ik heb een gezonde dochter, een goede echtgenoot en een bloeiende zaak: dat pakken ze niet zomaar van me af!"

 

Wil jij ook graag je getuigenis kwijt?
Dan kan je gewoon co-auteur worden!