"Mama wist als geen ander waar ik doorheen ging."

Rita (59) kreeg vijftien jaar geleden borstkanker. Griet (39) is momenteel in behandeling voor dezelfde ziekte.

Griet: "Sinds ik de diagnose borstkanker heb gekregen, ben ik altijd eerlijk geweest. Tegen mama, mijn man en zeker ook de kinderen, ook al zijn ze nog klein. Ze weten wanneer ik het moeilijk heb, maar ze zien ook mijn vechtlust. Toen ik bijvoorbeeld mijn haar begon te verliezen door de chemotherapie, vond ik dat vreselijk eng. Ik was bang geworden van mijn spiegelbeeld. Toen ik het kort liet knippen, wilde ik niemand in de buurt, maar daarna mochten de kinderen mijn tranen wel zien. En dan kwamen ze me een knuffel geven. Maar ze zien even goed dat ik met mijn ziekte kan lachen. Als we gaan zwemmen, zeg ik nu dat ze mijn haar niet mogen nat spetteren. Dan weet ik dat ze trots op me zijn, ze vinden me een sterke mama. De moed nooit laten zakken, dat leerde ik van mijn moeder. Ze vocht vijftien jaar geleden tegen borstkanker."

Rita: "Griet was net zwanger van haar eerste kindje toen ik haar vertelde dat ik borstkanker had."

Griet: "Ik schrok heel erg van dat nieuws, maar mama klonk rustig en beslist: 'De dokters gaan de kwaadaardige tumor wegnemen en mijn borst gaat helemaal genezen.' En ik geloofde samen met haar in een goede afloop: ze moest en zou haar eerste kleinkind zien opgroeien. En dat kindje in mijn buik werd haar houvast tijdens de behandeling."

Rita: "Griets kindje én mijn werk hebben me door die periode gesleurd. Ik heb nooit zo hard gewerkt als toen, het gaf me kracht."

Griet: "Toen ik bevallen was van Brent, lag mama net die periode in hetzelfde ziekenhuis voor haar behandeling. Ze werd meteen naar mijn kamer gehaald, een heel speciaal moment. Twee heel verschillende aspecten van het leven - geboorte en ziekte - kwamen in dat kamertje samen. Ik was ineens zelf mama, en mijn bewondering voor mijn moeder groeide alleen maar. Ondanks die vreselijke ziekte is ze altijd zo positief gebleven."

Rita: "Ik heb tijdens mijn ziekte maar één keer geweend, en ik besefte meteen dat die tranen me niet verder zouden helpen. Ik moest hier doorheen zien te spartelen, en in mijn hoofd was er vanaf dan geen plaats meer voor een slecht scenario."

Griet (39): "Mama wist als geen ander waar ik doorheen ging."

Het zit in de familie

Griet: "Als je moeder zwaar ziek is, dan denk je wel eens: 'Wat als mij dit ooit overkomt, hoe zou ik reageren?' Ik ging vaker op controle en liet jaarlijks een mammografie uitvoeren. En tijdens één van die onderzoeken kreeg ik ook slecht nieuws: een kwaadaardig gezwel in de linkerborst, compact en in een vroeg stadium. De dokter gaf me meteen een goede prognose. Maar mijn diagnose kwam op een heel slecht moment, net nadat mijn tante, een zus van mama, overleden was aan een uitgezaaide borstkanker."

Rita: "Ik reageerde erg emotioneel. Het leek alsof die kanker ons achtervolgde. Maar eens bekomen van de eerste schok, wilde ik graag een steun voor haar zijn."

Griet: "Omdat mama hetzelfde had meegemaakt, wist ze als geen ander waar ik doorheen ging - beter dan mijn man en beste vriendinnen. Ze legde me uit wat zo'n chemotherapie inhield en wat het met haar had gedaan."

Rita: "Niemand beleeft zo'n ziekte op dezelfde manier. Ik was enkele dagen erg ziek van die chemokuur, Griet is nu al een hele tijd moe."

Griet: "Hoe dan ook werd mama mijn voorbeeld: zij had de ziekte overwonnen en dat zou mij ook lukken."

Rita: "Het lucht me iedere keer weer op als ik Griet ondanks alles zie glunderen. Ze is een sterke vrouw, nuchter en pragmatisch. Daarin lijkt ze op haar vader, ik ben meer emotioneel."

Rita (59): "Griet en het kindje in haar buik hebben me de kracht gegeven om te vechten. En nu ben ik er voor hen."

Samen, door dik en dun

Griet: "De behandeling put me uit, maar ik kan gelukkig nog veel zelf doen. Ik heb een gezin, ik kan ook niet anders."

Rita: "Griet en ik zijn omringd door een sterk gezin, een sterke partner. En toch vind ik het soms lastig dat ik haar niet kan vergezellen naar het ziekenhuis. We wonen te ver uit elkaar en ik heb geen auto."

Griet: "Ik zie daar ook het nut niet van in. Dan ga ik met jou liever iets eten. Maar we leven sowieso met elkaar mee: als mama op controle moet, dan blijft het altijd spannend. En dat zal bij mij niet anders zijn. Die borstkanker zal ons blijven achtervolgen voor de rest van ons leven. Kankerpatiënt ben je niet voor enkele maanden, dat blijf je voor altijd."

 

Wil je het verhaal volgen? Lees dan Griets blog op www.bloggen.be/grietje1975

Wil jij ook graag je getuigenis kwijt?
Dan kan je gewoon co-auteur worden!