Getuigenis Ann en Sarah: "Er zijn patiënten die jaren na hun behandeling nog steeds een kerstkaartje sturen."

Vorige maand lieten we borstverpleegkundige Marianne al aan het woord ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Verpleegkunde. Jullie hebben haar getuigenis erg warm en positief onthaald. Daarom delen we ook nu weer een getuigenis van twee gedreven borstverpleegkundigen: Ann en Sarah. Het duo is werkzaam in het OLV Ziekenhuis te Aalst en wilde heel graag hun ervaringen in de borstkliniek met jullie delen

 

Ann en Sarah: “Momenteel in Vlaanderen wordt 1 op 8 vrouwen in de loop van haar leven geconfronteerd met borstkanker. Ook al is deze ziekte vaak goed te behandelen, toch blijft begeleiding en ondersteuning van deze mensen zeer belangrijk. Onze taak als borstverpleegkundige is de patiënt op een correcte manier te informeren en te begeleiden tijdens het hele ziekte – en behandelproces. We proberen een beetje de rode draad te zijn doorheen het hele traject en zijn daarnaast een aanspreekpunt voor de patiënt en de familie.

 

Wanneer deze vrouwen het slechte nieuws krijgen, zakt de grond weg van onder de voeten en vergeten ze wat er verder gezegd werd in het gesprek. Op dat moment proberen wij als borstverpleegkundige vooral rust te brengen en de patiënt en naasten te laten ventileren, op verhaal laten komen. We zetten alle info nog even op een rijtje aan de hand van een duidelijke patiëntenmap. In deze map kunnen zij zelf notities maken en alles nog eens rustig nalezen. We krijgen enorm veel dankbaarheid van onze patiënten, dit geeft ons het gevoel dat we gedurende het hele proces toch iets voor hen hebben betekend. Regelmatig krijgen wij de opmerking dat wij echt een zware job hebben: we moeten altijd slecht nieuws brengen. We voelen dit echter niet zo aan. Wij krijgen enorm veel dankbaarheid en we voelen zoveel warmte dat wij telkens een boost krijgen om onze job zo goed mogelijk te doen.

 

Het is echter niet altijd eenvoudig om de eigen emoties opzij te zetten. Elke situatie raakt ons nog steeds. Anderzijds moeten we ervoor zorgen dat we voldoende afstand kunnen nemen. Wij zijn er om onze mensen te ondersteunen, moed in te spreken. Professionaliteit is belangrijk, maar dit wil niet zeggen dat we soms niet met bepaalde verhalen naar huis gaan. Wij zijn immers ook mensen, met een gezin en familie. In de borstkliniek bestaat ons team uit twee borstverpleegkundigen en een klinisch psycholoog. Het is van groot belang dat we op zulke momenten terecht kunnen bij elkaar om ook ons verhaal kwijt te kunnen. We zitten af en toe even samen om te ventileren of om elkaar raad te vragen.

 

Uiteraard ondervinden wij ook momenten van frustratie en twijfel. Jammer genoeg kennen niet alle diagnoses een goede afloop. Soms worden er bij de diagnose reeds uitzaaiingen vastgesteld en zijn we er ons bewust van dat er geen lange en mooie toekomst meer voor deze personen is weggelegd. Dit vinden wij zelf dan ook zeer oneerlijk en niet juist. Dan moeten we ons vooral optrekken aan het idee dat de meeste mensen met borstkanker wel een goede toekomst tegemoet kunnen gaan. De patiënten met een minder goede prognose blijven we met zeer veel overtuiging en kracht begeleiden. Het is soms zo ontroerend om te zien hoeveel kracht bepaalde patiënten vinden om verder te vechten en hoeveel doorzettingsvermogen zij hebben. In deze situatie geven zij ons de kracht en positiviteit om door te gaan met onze job.

 

We kunnen niet ontkennen dat bepaalde situaties ons zeer nauw aan het hart liggen, nauwer dan andere. Bepaalde personen spreken ons, door omstandigheden, meer aan dan andere. Als we mensen ontmoeten met dezelfde leeftijd, met kinderen die dezelfde leeftijd hebben als de onze... Er zijn toch af en toe toch wel vergelijkbare situaties, waarbij het verhaal soms héél dicht bij komt.

 

Hierdoor schep je soms een hechtere band. Zo zijn er patiënten die jaren na hun behandeling nog steeds een kerstkaartje sturen.

 

Als tip naar collega’s toe zouden wij vooral aanraden om jezelf te blijven. Iedereen mag op elk moment zijn emoties tonen. Wij blijven in de eerste plaats een mens met een hart. We komen dag in dag uit in contact met mensen die slecht nieuws krijgen, die ziek zijn door de chemobehandeling, die zeer emotioneel zijn door hun haarverlies… Dit blijf ons ook raken. Vandaar dat we onszelf moeten blijven en eerlijk mogen reageren, al is dit dan soms met een traan of met verdriet. Onze job doet ons beseffen dat het leven eindig is, en dat je van iedere dag iets moois kan maken. Daarnaast willen we ook als tip meegeven dat men als hulpverlener bepaalde thema’s moet durven aankaarten. Hierbij denken wij bijvoorbeeld aan intimiteit en seksualiteit bij kanker. Vaak hebben mensen hier vragen rond, maar durven zij deze niet te stellen. Wanneer je als hulpverlener zelf het gesprek hierover initieert, zullen zij hun problemen en vragen durven bespreken.

 

Jammer genoeg bestaan er bij sommige kankerpatiënten nog taboes rond hun ziekte. Bepaalde mensen willen niet dat de buurt of vrienden te weten komen dat ze kanker doormaken. Zo gebeurt het soms dat, als we een thuisverpleegkundige moeten zoeken voor hen, ze vragen om iemand te zoeken met een anonieme wagen zodat niemand in de buurt kan merken dat er regelmatig een thuisverpleegkundige langskomt. Maar gelukkig verdwijnt dit taboe wel stilaan. Er is ook helemaal geen schaamte rond het doormaken van kanker. Anderzijds staan wij er ook op dat onze patiënten verder ‘leven’ tijdens hun behandeling en dit proberen te doen op een zo aangenaam mogelijke manier. Eens lachen en plezier maken mag zeker nog. Het zal het proces wat makkelijker maken. Uiteraard moeten de patiënten hier klaar voor zijn, maar mits af en toe een duwtje in de rug door ons, lukt hen dit wel.”

 

Werk jij ook op de dienst oncologie en wil jij ook je getuigenis delen? Laat het ons zeker weten!

Of ga je liever nog een stapje verder? Dan kan je ook lid worden van ons nieuwe redactieteam.

Meer info op: https://www.pink-ribbon.be/nl/nieuws/word-lid-van-het-nieuwe-redactieteam-van-pink-ribbon

 

Reactie toevoegen

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.