Getuigenis Marianne: Internationale Dag van de Verpleegkunde

Zaterdag 12 mei is het Internationale Dag van de Verpleegkunde. Voor die gelegenheid laten we graag enkele borstverpleegkundigen aan het woord. Ditmaal dus geen getuigenis van een Boezemvriendin, maar wel eentje vanuit het oogpunt van jullie steun en toeverlaat in de borstklinieken:

Marianne Diederen bijt ze spits af. Ze is sinds 2009 werkzaam als borstverpleegkundige en trajectbegeleider in het Universitair Ziekenhuis Antwerpen (UZA). Voordien heeft ze ook al eens 5 jaar op een afdeling oncologie gewerkt. Inmiddels heeft ze maar liefst 38 jaar ervaring als verpleegkundige.

Marianne: ‘Als jonge verpleegkundige heb ik vele jaren op de chirurgische afdeling gewerkt. Pas 15 jaar geleden besefte ik dat werken met oncologische patiënten mij beter lag en mij veel meer voldoening schonk. Chirurgische patiënten verzorgen komt neer op meer verpleegtechnische handelingen en kortstondige patiëntcontacten, terwijl er met oncologische patiënten, die vaak een langdurig ziekteproces doorstaan, sneller een band ontstaat. Je gaat heel anders - veel persoonlijker - met hen om. Juist dat contact, die zorg en aandacht voor de patiënt maken mijn werk zeer boeiend. Wij begeleiden de patiënt op een moeilijk moment in haar leven: na de diagnose borstkanker. De bedoeling is dat wij hen en hun naasten vanaf dat moment, bij iedere vorm van therapie (operatie, chemotherapie, radiotherapie, anti-hormonale therapie) extra informatie geven en zowel telefonisch, via e-mail of rechtstreekse consultatie beschikbaar zijn. Dat kunnen praktische of medische vragen zijn, maar ook psychologische bijstand.’

‘Uit onderzoek is gebleken dat patiënten die goed begeleid worden minder vatbaar zijn voor ziekte. Een laagdrempelig aanspreekpunt in de periode van hun behandeling en zelfs daarna is daarbij van belang. In dit kader voel ik mij zeer bevoorrecht dat ik hier aan mag meewerken.’

‘Het is onvermijdelijk dat er momenten zijn waarop het ook als professionele hulpverlener emotioneel moeilijk wordt. En dan zeker wanneer de borstkanker bij een patiënte die we al enkele jaren begeleiden, fataal blijkt te zijn. Gelukkig zijn er binnen de dienst nog twee andere collega’s: We kunnen bij elkaar ventileren. Dat de meeste patiënten goede resultaten ontvangen, biedt ons een houvast. Tenslotte blijf je ook maar een mens. Zolang je op een gezonde manier met deze situatie omgaat, is het een drijfveer om empatisch en gedreven te blijven. Dat is het mooie aan de job.’

‘Soms zijn er zeker twijfels en frustraties, en ook een gevoel van onmacht tegen deze soms hardnekkige ziekte. Maar ook voldoening, waardering en wederzijds respect. Vaak hoor ik van de patiënten dat er voor hen een leven is vóór de diagnose en behandeling van borstkanker, en daarna. Meestal ervaren zij een rijkere invulling en een andere kijk op het leven dan voor de diagnose. Soms volgt er dan een drastische verandering in hun leven zoals een ander job, echtscheiding of verhuis.’

‘Ik heb een ongelofelijke bewondering voor sommige patiënten die al jaren behandeld worden:

Hun moed, doorzettingsvermogen en wil om te blijven leven, dwingt zeer veel respect af.’

‘In de afgelopen 9 jaar heb ik zeker vele roerende contacten gehad, maar toch altijd een bepaalde afstand bewaard om mezelf te beschermen en de professionaliteit te behouden. Anders kan ik niet de houvast zijn die de patiënten van mij vragen. Zo ben ik een keer naar een begrafenis van een van mijn patiënten geweest, denkend dat ik het dan kon afsluiten voor mijzelf. Maar ik heb ervaren dat het verwerkingsproces daarvan mij emotioneel zeker twee weken heeft gekost. Het stond zeker mijn rationeel denken in zekere zin in de weg. Ik vond zelf dat ik die twee weken minder goed functioneerde. Dat was een les voor mij.’

‘Vele verhalen zijn me bijgebleven. Een ervan was dat van een jonge kapster die na haar behandeling de vzw Hair in the Box heeft opgericht opdat haar medepatiënten een goedkopere pruik zouden kunnen krijgen. Ze had zelf ervaren hoe moeilijk het financieel is: leven op een ziekteuitkering als alleenstaande moeder met 2 kleine kinderen. Ze besloot een actie op poten te zetten om gedragen pruiken te verzorgen en deze voor een kleine bijdrage aan te bieden. Deze vzw is reeds 6 jaar zeer actief. Ook na haar overlijden: de vzw werd door lotgenoten overgenomen. Haar moed en doorzettingsvermogen was zeer bewonderenswaardig. De kracht die sommige mensen hebben, dwingt ons tot veel respect. Zo zijn er patiënten die, vlak voor hun overlijden, nog een boek hebben geschreven of een actie hebben ondernomen om het onderzoek naar de behandeling van borstkanker te ondersteunen.’

‘Ik heb gemerkt dat patiëntes door het grote aanbod van informatie op het internet vaak nog onzekerder worden. Het is moeilijk om de juiste informatie te kaderen. Wetenschappelijk achterhaalde ideeën, behandelingen of beweringen kunnen een patiënt onnodige stress bezorgen. Als hulpverlener moeten wij vaak onze evidence based principes boven halen. Ons ziekenhuis voorziet nu een website met up-to-date informatie voor onze patiënten.’

‘Ten slotte wil ik nog benadrukken dat we meer rekening gaan moeten houden met de beleving van borstkanker bij patiënten met verschillende culturen en afkomst.’

Reactie toevoegen

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.