Ine Van Seghbroeck (39): De grote verdwijntruc

Ine Van Seghbroeck (39) is een vrouw met een hart. In haar blog inevertelt.blogspot.be pent ze verhalen neer die een snaar weten te raken.
De grote verdwijntruc verwoordt voor vele vrouwen herkenbare gevoelens. Lees en leef mee:

DE GROTE VERDWIJNTRUC

Sinds ik in het 6de leerjaar de schooltrappen af liep en hierdoor tot mijn
verwondering voor t eerst mijn borsten voelde wiebelen, hebben we met ons
drieën al zoveel heerlijke avonturen beleefd.

Mijn borsten en ik, we pasten ons in lieflijke bh-tjes, strakke topjes,
biki’niets’jes. Ze hingen op warme zomerdagen zwoel en zacht in een
balconnet en prikten in zijden blouses puntjes op de i.

Mijn borsten werden verwend, aangeraakt, bewonderd, gelikt. Puntig gestreeld,
nog, nog! Bijna nergens voelt je huid zo teer. Eén aanraking stuurt
duizenden kleine tintelingen naar elk kippevelletje in je lijf.

Vrouwenborsten krijgen talloze namen: van boezem en buste tot stoere tieten.
Ze worden bezongen, vullen elke knuffel, maken een omhelzing zoveel inniger.
Ze maken je vrouwelijk en sensueel.

Ik doorliep zelf verschillende gewichtsklassen. Er waren de heerlijke
hoofdstukken A, B en C. Toen ik zwanger was en borstvoeding gaf, waagde mijn
cupmaat zich veel te ver in het alfabet: mijn borsten begonnen al van ver
onder mijn oksels en vochten in het midden dan nóg om elke vrije vierkante
centimeter. Ze pushten up, down, left ánd right en hadden blauwe knopige
bodybuilder-aders. Less is more, geloof me vrij.

Gelukkig kwam dat weer goed. Moeder natuur reduceerde mijn rondborstige
proporties weer tot een kleine 75C. Die C doorstond dapper de potloodtest.
Zwaartekracht knock-out, Ine was blij.

Jammer genoeg is moeder natuur iets te enthousiast en moet ik de laatste
maanden wat teveel decolleté prijsgeven naar mijn goesting.
Het is alsof mijn borsten oefenen voor de grote verdwijntruc. De Erika in mij
checkt af en toe stiekem of er nog wel heuveltjes zijn. Zoveel less is more
hoeft voor mij nu ook weer niet.

Toen ik op een avond uit de douche stapte en bedenkelijk in de
badkamerspiegel keek, ving Gerben mijn blik. Snel trok hij onze uittrekbare
ronde spiegel dichterbij en klapte die om naar de andere kant: die van zijn
uitvergrotende scheerspiegel. Mijn lijf werd plots tot 300% uitvergroot en
Gerben zei ad rem:
“t is opgelost lieverd, de spiegel hing gewoon verkeerd”.
Ik glimlachte met heel mijn hart.

Zo’n vergrotende spiegel, zoveel relativerende humor en vooral zoveel
heerlijke liefde wens ik alle vrouwen wel toe.

Vooral vrouwen met borstkanker.
Dát is pas een verdwijntruc: weg lange haren, weg mooie borsten. Weg kanker?
Ah neen, dàt is dan weer teveel gevraagd.

Ik ken ondertussen steeds meer vrouwen die dit gevecht moeten leveren.
Moderne amazonen met alleen een linkerborst, of helemaal zonder. Pink ribbon
is al lang geen ver-van-mijn-bed lintje meer.

Die vrouwen maken zich veel grotere zorgen dan over cup-maat of potloodtest.

Ik wens al die vrouwen twee heerlijk sappige meisjesborsten in een gezond
lichaam. Maar als dat geen optie meer is, mogen de schoonheidsidealen
oprotten. En die klotekanker ook! Ik wens dat wetenschappers daar snel een
verdwijntruc voor vinden.

Tot dan gaan we samen vechten voor die ene borst die er toe doet: de
borst(kas) waar je hart in klopt.

Reactie toevoegen

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.